शाई

आजपर्यंत खूप लिहिले, खूप खर्ची घातले ताव
पांढ~यावरती काळे करून लेखनावरती मारला ताव
आखिव-कोरे मिळतील ते ते, सारे टाक वापरले
हिरवी, काळी, निळी शाई-सारे रंग वापरले
कथा, नाटके खूप लिहिली, कवितांना गणती नाही
सुचेल तेव्हा लिहीत गेलो, सुचत नव्हते तेव्हाही
कुणि वदले, ‘ दे फेकुन शाई- कर रक्ताची, आणि लिही-’
सारे होते जमले, परंतु हेच मात्र जमले नाही
अर्थ याचा असा नव्हे, की अंगामध्ये नव्हते रक्त
लिहिता लिहिता त्यचीही पण झाली होती ‘कँमल इंक”

देणे

मोल ज्याचे करता न ये, माय-पित्याने जन्म दिला
वातीसारखे जळून, केले लहानग्याचे मोठे मला
शाळेमधल्या चिमण्या जगात आचार्यांनी पाठ दिला
‘कसे जगावे, कसे मरावे-’ अमरत्वाचा मंत्र दिला
घरामागच्या मैदानाने खूप खूप अपरूप दिले
नाना खेळ शिकवून त्याने चैतन्याचे पाट दिले
नित्यनूतन निसर्गदेवीने अमाप, अमाप दिले मला
जेव्हा आले डोळां पाणी- तिनेच तेव्हा धीर दिला
दात्यांचे ते हात पाहून लाज वाटते माझीच मला
काहीच नाही आपण दिले, फक्त त्याना ताप दिला...

देवपूजा-

फुले चढवून
भक्तीभावे केलेली
तुमची देवपूजा,
मी उत्तरपूजा मानतो...
कारण-
ती फुले
आधीच उतरविलेली असतात
फुलखाडांवरून,
-ज्यांना मी देव मानतो!

अश्रू

आई-बाप-भाऊसुद्धा जेव्हा सोडून गेले होते
तेव्हासुद्धा माझे डोळे मुळीच ओले झाले नव्हते
फार काय, ‘सौ.’ ही जेव्हा रुसून गेली होती दूर
तेही सहन केले, मात्र डोळां नव्हता आला पूर
पहिल्या, दुस~या, तिस~या, चौथ्या-थेट सा~या यत्तांमध्ये
नापास होत गेलो तरी, डोळ्यात पाणी आले नव्हते
किती किती दु:खे आली, रडवायला माझ्याकडे
नाही रडलो, रडत गेली तीच पाहत माझ्याकडे
अश्रू गाळून कोणापुढे कधीच मागत नाही भीक
अपवाद एक-जेव्हा येतो दाढी करण्याला नाभिक...

आभाळ घनांनी भरले...

आकाश घनांनी भरले-
मयुरांच्या पदिं निद्रित नर्तन,
अजि जागृत जाहले
आकाश घनांनी भरले...

आकाश घनांनी भरले
कैक मास-ऋतु तृषार्त व्याकुळ
चातक चोचि उघडले,
आकाश घनांनी भरले...

आकाश घनांनी भरले-
गर्भवती वसुधेस वाटले,
आपुले
दिवस भरुनी आले,
आकाश घनांनी भरले...

आकाश घनांनी भरले-
थेंब टपोरे अंगण गरगर,
भिंगोरी बनले...
अभाळ घनांनी भरले...

बुजगावणे / सात कविता

॥१॥
पिकाची राखण म्हणून
बुजगावण्याची नेमणूक केली
एक दिवस सारी जमीन
बुजगावण्यानेच हडप केली

॥२॥
जेव्हा
बुजगावणीच कसू लागतात
ताब्यात शेत घेऊन
शेतक~याला जगावे लागते
केवळ एक बुजगावणे म्हणून...

॥३॥
गच्च कणसातील
प्रत्येक दाण्याचे करावयाचे असते,
बुजगावण्याने संरक्षण
न करता कणाचेही भक्षण...

॥४॥
पिकाची राखण म्हणून
बुजगावण्यास उभे केले
बघता बघता एक दिवस,
बुजगावणेच चोरीस गेले...

॥५॥
ही बुजगावणी
शेतातच खत होणारी
खत खाल्लेल्या पिकाची
राखण करणारी...

॥६॥
तिन्हीसांज टळल्यावर
अवघे आकाशच बनते
एक भेसूर बुजगावणे,
चुनेरी टिळ्याटिळ्यांचे..

॥७॥
सारी बुजगावणीच
या शेतातली,
‘त्या’ बुजगावण्याच्या....
(विशाखा : दिवाळी-२०००/ पुणे)

सात कविता

॥१॥
खुर्चीत बसलेल्या लहान मुलांचे पाय
जमिनीला टेकत नाहीत,
लहान मुलांचेच कशाला?
मोठयांचेही टेकत नाहीत...

॥२॥
तो चेनस्मोकर
रात्रंदिवस धूम्रपान करतो,
देवापुढची उदबत्तीही तो
सिगारप्रमाणे पेटवतो!

॥३॥
मृगशीर्ष-गुरुवार उजाडला,
की मला भीती वाटू लागते,
फक्त मलाच नाही-
फळझाडांनाही वाटू लागते...

॥४॥
गडद, गार, भोर, भडक-
शुभ्र, धम्मक, जर्द, किट्ट,
शब्दांच्या दुनियेतही असते
रंगांची एक बाजारपेठ!

॥५॥
कळीला पदर आल्याची वार्ता
वा~यासारखी पसरली,
फुलपाखरांनी गर्दी केली!

॥६॥
एक मोलकरीण
बारा घरचं धुणं-भांडी करते
अनुवादकाचे कामसुद्धा आणखी काय असते?

॥७॥
हे फूल....मलूल!
निजजीवनाचा गंध देता देता
सुकलेले......सुखावलेले!!
(‘बेळगाव समाचार’- बेळगाव/ दिवाळी-२००१)